Haal je hand door je haar

Heb je een vijf jaar oudere broer zoals ik? Dan krijg je afdankertjes. Speelgoed, kleding, schaatsen: dat soort spul. Dat vond ik als kind geen probleem. Toch ben ik desondanks over the moon als ik, ergens in mijn twintiger jaren, voor het eerst in mijn leven een gloedjenieuwe fiets aanschaf. Mede mogelijk gemaakt door een fietsplan van mijn toenmalige werkgever.

Want holy macaroni, wat fietst dat smooth. Soepel als een libelle en blij als een bolleboos zoef ik door Amsterdam. Even dan. Want, zoals dat gaat in onze hoofdstad, tref ik vijf weken later een lege plek aan op de plek waar ik die avond ervoor m’n fiets geparkeerd had. Fuck.

Eenmaal – na een hoop vloeken en tieren in de tram – op m’n werk aangekomen, suggereert een collega dat de ontvreemder in casu mijn fiets wellicht wel via Marktplaats te koop aanbiedt. Een scenario dat ik onwaarschijnlijk acht. Een gestolen fiets verkoop je toch gewoon in een steeg aan een starnakele student?

Desalniettemin neem ik online een kijkje. En I’ll be damned: diezelfde dag nog is een advertentie aangemaakt die me een knietje in m’n hart geeft. Want niet alleen ziet deze fiets er precies uit als die van mij, hij wordt óók nog in oost aangeboden – mijn buurt. Het is, kortom, allemaal net iets te toevallig.

Dus geef ik de verkoper een belletje. Dit gesprek voedt mijn hoop op een spoedige hereniging. Want ondanks dat de fiets op zijn foto’s het nieuwe model is, claimt de man de fiets al enige jaren te bezitten. In mijn hoofd gaan niet alleen alarmbellen af; ik zie ook visioenen van mijn fiets en ik, knuffelend in een weide vol madeliefjes en konijntjes.

Ik maak een afspraak om de fiets de volgende dag te bekijken. Die dag loop ik eerst langs ‘t politiebureau om te vertellen dat er wellicht wat werk aankomt. De dienstdoende agente verrast me: “U heeft geluk, we zijn vandaag met veel politieagenten op dit bureau en kunnen daarom met u mee.” Mijn verbazing wordt nog groter als blijkt dat niet alleen de agente met me meegaat. Ook twee agenten in een unmarked vehicle én een motoragent worden opgetrommeld.

Deze politiemacht maakte me wel wat zenuwachtig. Dit is ineens nógal een operatie. Het wordt nog wat surrealistischer als de agente die mijn zus vertolkt me begint te briefen. Zo moet ik, als ik zeker weet dat het mijn fiets is, mijn hand door m’n haar halen. Dan komen de platte petten in actie. En ik maar denken dat dit soort zaken alleen in Hollywood gebeurt.

Time to go. De agente en ik lopen vanaf het bureau naar ’t adres van de verkoper. Ik druk op de deurbel. Een beer van een vent doet open. Nektattoos, paardenstaart, trainingspak, the whole shabam. Na een kort praatje leidt hij ons naar de op straat geparkeerde fiets. De spanning stijgt met elke stap die we zetten.

Aangekomen zakt mijn hart in m’n broekspijp. Ik zie direct dat een andere fiets is dan op de foto’s. Argh. Ja, het is dan wel een zwarte Cortina zoals ik die van mij – maar het vorige modeltype van een paar jaar terug. Zoals de verkoper aan de telefoon ook aangaf. Later kom ik achter de bron van verwarring; hij plukte simpelweg een paar stockfoto’s van ‘mijn’ model van internet.

Toch maar voor de vorm dat testrondje fietsen zodat ik, zoals afgesproken, het serienummer kan checken. Als ik om de hoek ben, stap ik af om tegen beter weten af. Terwijl ik dat doe, loopt een non-descripte in burger geklede agent langs me heen. Fluisterpratend vraagt hij: “Is het ‘m?” Met een beschaamd hoofd mompel ik van niet.

De volgende dag belt de verkoper me. Hij gaat verhuizen en wil toch echt zo snel mogelijk van de fiets af. Of ik ‘m voor de helft van de prijs wil? Die middag sta ik voor de tweede keer in een etmaal voor zijn deur. Dit keer zonder back up. Een testrit is niet meer nodig. De gedachte om hem over gisteren te vertellen schiet nog even door m’n hoofd, maar ik betwijfel of deze man het type is dat dit verhaal kan waarderen.

Ik koop de fiets waarvan ik kortstondig dacht dat het überhaupt al mijn fiets was. Van een man die geen flauw benul heeft wat er gebeurd zou zijn – als ik met een simpele beweging mijn hand door mijn haar gehaald had.