De eerste keer dat ik de kolonie zag, zo’n twee jaar geleden, ging het ze ogenschijnlijk voor de wind. Dit was in museum Micropia, waar ik de parasolmieren in kwestie met honderden tegelijk door hun opstelling zag denderen. Het museum heeft zo’n opstelling om de symbiose tussen mier en micro-organisme te laten zien. Dat werkt zo: de mieren knagen stukken blad af van bomen en planten en dragen deze (boven hun hoofd dragend als ware het een parasol) naar ‘schimmeltuinen’ rondom

Heb je een vijf jaar oudere broer zoals ik? Dan krijg je afdankertjes. Speelgoed, kleding, schaatsen: dat soort spul. Dat vond ik als kind geen probleem. Toch ben ik desondanks over the moon als ik, ergens in mijn twintiger jaren, voor het eerst in mijn leven een gloedjenieuwe fiets aanschaf. Mede mogelijk gemaakt door een fietsplan van mijn toenmalige werkgever. Want holy macaroni, wat fietst dat smooth . Soepel als een libelle en blij als een bolleboos zoef ik door Amsterd

Stel je voor. Je bent terug op de middelbare school. Terwijl je door een volle lunchzaal loopt, struikel je over je eigen voeten. Je tray met eten en drinken vliegt in slow motion door de lucht. Druk gekwetter slaat in één klap om in een doodse stilte. Chocomel druipt van gezichten. Iemand heeft hagelslag in z’n haar. Gedurende dit alles lijkt de tijd voorbij te kruipen als een honderd jaar oude slak, toch? Nieuwe situatie. Je bent op een feestje, having a mighty good time .