Jij verdient goede problemen

Iedereen heeft een setje. Virtues en vices. Oftewel; goede en slechte eigenschappen. Samen vormen ze voor een groot deel je karakter en deze samenstelling is voor iedereen uniek. Een beetje als een vingerafdruk. En net zoals die altijd hetzelfde blijft, geldt dit voor je eigenschappen ook. Natuurlijk, met bloed, zweet & tranen kan je een deuk in je pakje persoonlijkheids-boter slaan. Met coaching, mindfulness, (elektroshock)therapie en, uiteraard, rocycle. Maar laten we realistisch zijn. Je bent op dit moment voor 98% de persoon die je forever gaat zijn.

Links & rechts klappen

Wij mensen hebben de neiging op onze slechte eigenschappen te focussen. Hier zijn er een paar van mij waar ik nooit meer vanaf kom: sarcastisch, cynisch en lui zijn. Steevast door rood fietsen. Een administratieve taak die vier minuten inspanning kost maandenlang uitstellen. Door een huilend gebrek aan zelfdiscipline een zak chips in één keer leegeten.

Sommigen van deze eigenschappen zitten in ons DNA gebakken. Joe, succes ermee. En anderen ontwikkelen we terwijl we ons – links en rechts klappen vangend – door het leven manoeuvreren. Daarnaast spelen de tijdsgeest en de cultuur waarin je leeft ook een rol in de mens die je wordt.

Wat het oplevert is een totaal uniek individu. Dat klinkt misschien wat snowflakering, maar toch is het wel zo. Elk mens dat jij je kan bedenken is een optie. Een Oezbeeks oud-topmodel met pleinvrees en een voorliefde voor 18e eeuws Zimbabwaans linnengoed? Kan. Een bejaarde poolstokspringer die gelukkig wordt van traangas inhaleren? Een Zwitser met een fobie voor kaasfonduen? Het kán gewoon.

Iedereen een Dalai Lama

Aan sommige eigenschappen zijn we massaal verslaafd. Zo krijgen mijn generatiegenoten in de Amsterdamse barista bubble geen genoeg van de eigenschap ‘permanente ontevredenheid’. We hebben duizend-en-een problemen op te lossen voor we gelukkig mogen zijn. Willen onszelf persoonlijk ontwikkelen tot Dalai Lama-niveau. Willen met de perfecte partner 2,33 perfecte kindertjes opvoeden. Dat alles in een huis met een moestuin waar we biodynamisch-geïnspireerde aardperen telen, in een wijk met kunstenaars en koffietentjes.

Pas als we alles hebben, zijn we tevreden. Wat we vergeten, is dat we altijd problemen zullen hebben. Er is altijd weer iets nieuws te willen. De grap is: we hebben problemen zelfs nodig. Want met niks om te overwinnen, wat blijft er nog van ons over? Zoals schrijver Mark Manson zegt: “Life is essentially an endless series of problems—the solution to one problem is merely the creation of the next. Don’t hope for a life without problems. Hope for a life full of good problems.” Kan iemand me hieraan herinneren, de volgende keer als mijn ketting van mijn brakke fiets eraf vliegt als ik naar een trein aan het racen ben?