De vervangende man

Het eerste lichaamsdeel dat de man verving, was zijn rechtervoet. Hij vond ‘m eigenlijk altijd al niet zo lekker lopen. En wanneer hij zichzelf in de spiegel bekeek, ging hij een beetje schuin staan om zijn linkervoet prominenter in beeld te krijgen. Dus toen de medische wetenschap het mogelijk maakte, ging de gewraakte voet eraf.

Later zou men zeggen dat dit zijn hek-van-de-dam-moment was. Want in de jaren die volgden, verving de man steeds meer. Zijn linkerarm, omdat hij een mysterieuze infectie opliep na een spinnenbeet in de Maleisische jungle. Beide tepels, onherstelbaar beschadigd na een buikduik in een waterloze glijbaan. Een fiks aantal organen, na het drinken van een blik terpentine in een dronken bui. IJdelheid joeg zijn vervangingsdrift nog verder aan. Te bolle oorlellen, te ronde oogleden, doffe knieën – het mes ging er rucksichtslos in.

Zijn vrienden vonden het wel lachen. Die zagen het als een boeiend experiment. Na elke operatie kon hun bionische man weer een nieuwe truc, wat tot hilarische situaties in het café leidde. Ook zijn vrouw zag er geen probleem in. Die was sowieso niet op hem gevallen vanwege zijn uiterlijk. Zij dacht: zolang hij lief is voor de kinderen en de hond uit laat, ben ik tevreden.

Het gezeik begon bij de breintranspantatie. Het klonk als een buitenkansje. Via een schimmige kroegmaat kon hij, voor een prikkie, een licht gebruikt exemplaar op de kop tikken. Maar toen de baas van de man lucht van de transplantatie kreeg, volgde al snel een arbeidsgeschil. De kantonrechter oordeelde: als werknemer moet je voor minimaal 27% de persoon blijven die ooit aan de baan begon. Dat haal ik nooit, dacht de man, en inderdaad, zijn ontslag was een feit.

Tot overmaat van ramp bleek het nieuwe brein ook nog eens door depressies geplaagd. De vorige bezitter mocht dan wel, volgens de kroegmaat, een Tibetaanse monnik geweest zijn, maar van verlichting was duidelijk nog geen sprake. Zo gebeurde het dat de man, alhoewel fysiek volledig up-to-date, naar zichzelf op zoek moest. Althans, naar het mengelmoesje waaruit hij nu bestond.